วันศุกร์

                 วันนี้มีเรียน microeco วิชาเดียวตอน 9 โมงเช้า ด้วยความที่อยู่หอใน เลยกว่าจะยุรยาตรลงจากเตียงก็ปาไป 8.30 แล้ว ไม่ต้องกรี๊ดพี่น้อง วิชานี่ ชิววววว (ชิ้วๆ ไปดร้อปซะน่ะ เห่อๆๆ) คะแนนตอน mid term ออกมานี่แทบถลาไปห้องทะเบียนขอใบ petition กันเลยทีเดียว แต่.....คะแนน Qiuz II นี่ยิ้มออกหน่อย เพราะเกือบเต็ม (บูชาอาจารย์ยิ่งชีพ สาธุ๊~~~~)

                ระรื่นออกจากห้องเรียนก็ดิ่งกลับห้องทันที เพราะตอน เที่ยงครึ่งต้องนั่งรถไปหัวหมาก ไปเรียน ethics .....และแล้วก็หมดไปอีก 3 ชม แบบเกือบเปล่าประโยชน์ ไม่รู้เพราะอะไรนะ ที่เราเรียนวิชานี่ที่ไร อารมณ์เสียทุกที ...หรือ...เพราะมันรู้สึกถูกยัดเยียดมากเกินไป? .... ทำข้อสอบ after mid term ไปแทบกรี๊ด .... ศัพท์จะยากไปไหนค่ะพี่? .... จะโทษใครล่ะ ใครใช้ให้เกิดมาโง่แล้วดันขี้เกียจอีก เวงๆๆๆ

               ด้วยความหงุดหงิดงุนงาน อารมณ์เสีย เลยโทรไปหาเพื่อนที่วันนี้ไปดูหนังแถวนั้นพอดี เลยตกลงไปเดินหน้ารามกัน เพราะจะได้ซื้อรองเท้ามาแทยคู่ที่เพิ่งขาดไปกับกระเป๋าใส่หนังสือไปเรียน เพราะมันเยอะเหลือเกินนนนน  ก่อนไปเดินช้อบก็ไปหาอะไรมาใส่ให้เต็มๆท้องก่อน....แน่น๊อน ตอนนี้กำลังควบคุมน้ำหนักอยู่ ดิฉันก็เลยกินแค่ข้าวหนึ่งจาน(และหมูทอดราดซอสฉ่ำน้ำมัน)ตบท้ายด้วย ขนมหวานอีกถ้วย....แค่นี้เอ๊งงงงง (สังเวชตัวเอง หลังจากประกาศเจตนารมน์ต่อสาธารณประชาเพื่อนไปแล้วว่าจะลดความอ้วน อะฮุ้นก็เริ่มการกินล้างกินผลาญทันที ..... กินมากกว่าตอนไม่ได้จะลดน้ำหนักซะอีก..... U_U แซดดดดดดดดด)

              จัดการเติมเต็มท้องแล้วก็ไปเดินดูของที่หน้ารามกัน ด้วยความปวดเท้า (เพราะใส่คัตชู) และหงุดหงิด เราก็ดิ่งไปที่ร้านขายรองเท้าร้านแรกที่เจอทันที กวาดตาหาคู่ที่สะดุดตาแล้วก็ซื้อทันที โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง.....เอาอีกแล้ว อะดีนลีนหลั่งแบบไร้สติอีกแล้ว.... ซื้อของมาโดยไม่ได้คิดเล้ยยยยว่าจะเอาไปใส่กับชุดไหน ...คือไอ้รองเท้าที่ซื้อมามันเป็นแบบ 'โบฮีเมียน' หรือไง ที่มันมีลูกปัดแวววับเต็มไปหมดน่ะ....แต่ในตู้เส้อผ้ามีแต่เสื้อผ้าแนวสปร์ตกับแนวโทรมๆ เอาล่ะสิ...กุจะใส่ยังไงล่ะทีนี่...ก็อย่าแปลกใจแล้วกันถ้าเจอฉันในชุดสุดแมนกับไอ้รองเท้าคู่กระชากอารมณ์คู่นั้น......

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า.......ควรใช่สมองคิด อย่าใช้เท้า (ที่ระบม) คิด.....เด็ดขาด

             หลังจากเริ่มรู้ว่าตัวเองพลากแล้วก็พยายามทำใจแล้วเดินตามหาของชิ้นต่อไป นั้นคือ กระเป๋าถือสำหรับใส่หนังสือ.....เดินเข้าๆออกๆอยู่หลายร้าน ในที่ดก็เจอ .....เป็นร้านในซอกเล็กๆที่เห็นได้ทั่วไปในแถวนั้น....มีพี่คนขายเป็น 'สาว' น่ารักมากกกกกกกกกกก ก่อนจะพูดถึงว่าพี่เค้าน่ารักยังไง ขอพูดถึงร้านนี้เล็กน้อย... ร้านนี้อยู่ในซอกเล็กๆ เป็นร้านเดียวที่มีกระเป๋าถือลายน่ารักๆของ SARIO'' และไม่ใช่ลาย แฮร๊อด ตอนแรกก็ไม่คิดจะซื้อทันทีหรอกนะ เพราะได้บทเรียนจากร้องเท่าแล้ว เลยออกจากร้านนั้นอย่างสุภาพ ทั่งๆที่จะทำท่าจะซื้อแล้วก็ตาม ....

            ก็เดินๆๆๆๆๆๆๆๆๆ จนไปถึงหน้าสนามกีฬา ก็เดินกลับเพราะค้นพบแล้วว่าไม่มีร้านขายกระเป๋าแบบที่ต้องการ เลยย้อนกลับมาที่ร้านของพี่เค้าอีกรอบ .... คราวนี้ก็ตัดสินใจนานมาก (เช่นเคย) ให้พี่เค้าหยิบเข้าหยิบออกนานก็ตัดสินใจซื้อ เป็นลาย ลิง ชื่ออะไรจำไม่ได้ รู้แต่ว่า สีมันแจ้นมาก (ชักเริ่มรู้สึกผิดที่ซื้อมา...อีกแล้ว) ที่ตัดสินใจซื้อทั้งๆที่ไม่ได้ถูกใจมากก็เพราะ พี่คนขายนะ...คือพี่เค้าน่ารักมาก เพราะฉันเป็นคนเรื่องมาก ตัดสินใจนาน อย่างที่บอกให้พี่เค้าหยิบเข้าหยิบออกอยู่นาน พี่เค้าก็น่ารักไม่ชักสีหน้าอะไรเลย แถมยังพูดจาน่ารักอีก จากประสบการณ์ที่เจอมา นานๆๆทีถึงจะเจออย่างงี้สักคน หลายคนอาจจะบอกว่าก็เพราะเค้าอยากขายของ...แต่...หลายร้านพอเราเลือกแล้วเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาหรือตัดสินใจนาน เค้าก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้าแล้ว...จากนั้นก็ค่อยออกท่าน้ำเสียง....ซึ่งพี่คนนี้ไม่เป็นเลย หรือเพราะเค้าเป็น 'สาว' ?

          พอได้ของครบ ก็กระเสือกกระสนมาขึ้นรถตู้ที่ข้างมหาลัย.....แล้วก็รอไปสิ 1 ชมกว่าๆน่ะ รอจนคนเกือบครบ รถถึงได้ออกจากที่จอด ซึ่งตอนนั้นก็ปาไปแล้ว 3 ทุ่ม มาถึงตัง้แต่ ไม่ 2 ทุ่มดี .....รอกันแก่เลยทีเดียว

..........แต่เอาว่ะ อย่างน้อยก็ได้ของที่ต้องการมาแหละ.....แม้จะเริ่มตะหงิดๆกับมันแล้วก็ตาม.....

มีสติกันให้มากๆนะพี่น้อง.....