Happy Birth Day !

20 comes!

20 แล้วล่ะ

เป็น ผู้ใหญ่ ในทางกฎหมายแล้ว คือ สามารถทำนิติกรรมทุกอย่างได้เองแล้ว (ฮา)

อายุ 20 แล้ว....ก็ไม่รู้สึกเปลี่ยนแปลงอะไร....

แต่ก็คิดว่า ทำสมองโตขึ้น...เป็นผู้ใหญ่ และ(คง)มีสติมากขึ้น

ที่รู้สึกเป็นผู้ใหญ่ขึ้นไปใช่เพราะ อายุหรอก แต่เพราะ เหตุการณ์ที่เจอติดๆกัน ในช่วงวันสองวันนี้ต่างหาก

โดยเฉพาะ เรื่องที่จะเป็นบทเรียนไปอีกนาน อย่างเรื่อง late payment ที่เกือบทำให้ไม่ได้ลงทะเบียนเรียนสักวิชาในเทอมนี้.....เห่อๆๆๆ

แต่โชคยังดี ที่สามารถผ่านเหตุการณ์วันนั้นมาได้โดยไม่บุบสลายอะไร (ฮา)

วันเกิดคราวนี้ เริ่มด้วย....ปอมกับเพื่อนๆเซอไพรซ์ โดยการเอาเค้กปักเทียนมาอวยพระให้ ตอนเที่ยงคืนพอดี (ตอนนั้น ฉันเพิ่งกลับมาจากหายาโด๊ปที่เซเว่น เพราะตอนลุยงานอีกทั้งคืน เอิ๊กๆๆ) ไม่อยากบอกเลยว่าเป็นเค้กวันเกิดครั้งแรกในชีวิต  (ไม่เคยมีเค้กวันเกิดเป็นของตัวเองเลยนะเนี่ย เห่อๆ)

ก็ขอบคุณ  ปอม เดียร์ เมย์ และ โบว์มากๆนะจ๊ะ ที่มาอวยพรวันเกิดให้ ขอบคุณจริงๆ (แต่ไม่กล้าบอกว่า นั่นเป็นเค้กวันเกิดครั้งแรกในชีวิต แหะๆๆ)

หลังจากนั้นก็ปั่นงาน Prin.Market จนถึงตี 3 .....T^T

พอตอน 7 โมงเช้า แม่ก็โทรมาอวยพรวันเกิด.....ขอบคุณกั๊บ (แต่โทรมาช้ากว่านี้หน่อยก็ได้น๊า หนูง่วงงงงง  ~_~)

จากนั้นก็ไปเรียน.....ตั้งแต่ 9 โมงเช้ส ยัน 5 โมงเย็นแบบ  non-stop โดยที่ไม่มีน้ำหรือข้าวตกถึงท้องเลย (ชีวิตรันทด)

ขอบคุณ เบสกับก้อง ที่อวยพรวันเกิดนะจ๊า (ขอโทษก้องด้วยที่วันนี้พูดไม่ดีใส่....ยังไม่โตเลยจริงๆ)

พอเรียนเสร็จตอนเย็นก็ไปหาอะไรมาเติมเต็มกระเพาะ เอิ๊กๆๆ  ดูเหมือนจะอิ่มไปหน่อยเลยง่วงซา....

.....แต่การเป็นผู้ใหญ่ น่ะมันไม่ง่ายขนาดนั้น....สินะ

วันนี้ตอน 2 ทุ่มกว่าๆ ขณะกำลังดี๊ด๊ากับการเปรียบเทียบฟังค์ชั่นของมือถือ ปอยก็บอกว่า “ไอ้เหลี่ยม” หมาที่บ้านตายแล้ว.....

ตอนนั้นน่ะ ยังคิดว่าปอยมันล้อเล่ยซะอีก.....แต่พอมันเริ่มเล่าให้ฟังว่ามันป่วยตายเท่านั้นแหละ.....ก็พูดไม่ออกแล้วล่ะ....

ก็ตอนที่จะกลับมา กทม. น่ะ มันก็ดีขึ้นแล้วนี่นา....ก็เห็นอยู่ว่ามัน เดินไหวแล้วแถมกินข้าวได้อีก....

ทั้งๆที่เป็นดีขึ้นขนาดนั้นแล้วแท้ๆ....แต่ทำไม.....

มันตายหลังจากฉันกลับมา กทม. ได้ประมาณ 1 อาทิตย์

.............

ปอยบอกว่า มันไปตายอยู่หน้าสาธารณสุข

เป็นครั้งแรกที่จะรู้สึกดีใจมากๆ ถ้าเป็นฝ่ายที่ถูกลืม....

อย่างน้อย.....มันก็จะได้ลืมว่า....ฉันมีตัวตนอยู่จริง....

เพราะ ถ้าเป็นอย่างนั้น มันจะได้ไม่ต้องรอฉัน....

ไม่ต้องเจ็บปวดกับการ....รอคอย....

อย่าจำเลยนะ.....ขอร้องล่ะ...

อย่างน้อย.....ปอยก็บอกว่า มันไม่ได้ทรมาน....

แค่ได้รู้ว่า....ไม่ทรมาน...ก็ดีแล้วล่ะ

ดีจริงๆ.......

เป็นอย่างนั้นน่ะ.....ดีแล้ว

ตอนนี้ยังมีสติอยู่.....ยังควบคุมตัวเองได้อยู่ แม้จะร้องไห้ก็ตาม

.....  ...... ..... ..... ..... ....

การตายไม่ได้หมายถึงการหายไปหรอกนะ.....แค่จะไม่ได้เจอกัน ไม่ได้เห็นหน้ากัน ก็เท่านั้นเอง...

เพราะยังไง..... เหลี่ยมก็ยังมีชีวิตอยู่.......ในใจของฉัน

ตราบใดที่ฉันยังอยู่ ยังเข้มแข็ง  และยังมีสติ.....

ไม่ว่าเวลาไปผ่านไปนานแค่ไหน....

เหลี่ยมก็ยัง...มีชีวิต...

.....แล้วคงได้ เจอกันนะ....

ยังจำที่ เราบอกว่ารักแกได้ใช่มั้ย?

อย่าลืมก็แล้วกัน...

เพราะฉันก็จะไม่ลืม

.......สัญญา........

โดยส่วนตัวแล้ว...ก็ไม่ค่อยได้ใส่ใจกับอะไรพวกนี้นัก เพราะไม่คิดว่าจะจำเป็นอะไรมากมาย

แต่เมื่อเวลามันผ่านไปจริงๆ ...ก็อดที่จะสังเกตอะไรต่อมิอะไรที่เปลี่ยนไปเกี่ยวกับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน

ก็มันเรื่องที่ใกล้ตัว...นี่นะ

เพราะเชื่อว่า เรื่องรสนิยมที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลาของแต่ละคนนั้น ไม่ใช่เรื่องที่จะเกิดขึ้นปุ๊บปั๊บแน่นอน

... อย่างน้อยมันต้องมีตะกอนสักอย่างที่เป็นตัวจุดชนวนให้เกิดการเปลี่ยนแปลง......สิ่งแวดล้อมและสังคม เป็นเพียงตัวเร่งปฏิกิริยาเท่านั้นเอง

จากเมื่อก่อนจะไม่กินไขมันของสัตว์เลย ยกเว้นหนังไก่....ตอนนี้กลับชอบกินมันที่ติดเนื้อหมูในอาหารประเภทต้มและย่างบางชนิด

.....แต่ยังไม่ชอบกินอาหารพวกที่ ครีม,ผลิตภัณฑ์จากนมที่ไม่ใช่ นมสด,และอาหารที่มันเยิ้ม เหมือนเดิม

เมื่อก่อน ถ้าเป็นเพลง jpop หง่องแหง่งแล้วละก็....อย่าเข้ามาใกล้กันจะดีกว่า ...ตอนนี้กลับชื่นชอบวงเด็กผู้หญิงที่บางครั้งก็ร้องเพลงได้หง่องแหง่งสุดๆ.

....ถึงอย่างงั้น....ก็ยังชอบเพลงโหยหวนและหลอนๆ อย่าง opera, orchestra และยังเสพติด L’Arc~en~Ciel รวมทั้งเพลงร๊อคอื่นๆเหมือนเดิม

ประเภทของหนังสือที่ซื้อเมื่อก่อน(ถ้าไม่นับรวมการ์ตูน)ก็จะแนว สารคดี,นิยายแปลจากต่างประเทศ, เกร็ดความรู้ทั่วๆไป

หนังสือนิยายหวานแหววนั้นไม่เคยอยู่ในสายตา....ส่วนตอนนี้นะเหรอ ...นิยายรักหวานแหวนและนิยายไทยนั้นกลับมีเป็นตั้งๆ  พร้อมกับการลดจำนวนลงของหนังสือประเภทสารคดีและนิยายแปลจากต่างประเทศ (สำหรับหนังสือประเภทสารคดีนั้นหันไปเสพย์โดยการดูมากขึ้น)

และการติดนิยายไทยนี้เอง เลยทำให้กลายเป็นคนทีดูละครทีวีไปโดยปริยาย (แหมจะติดแค่เรื่องเดียวก็ตาม).......แต่อย่างไงก็ยังชอบอ่านหนังสือเหมือนเดิม

............................

เอาละ....จริงๆแล้ว “รสนิยมหลัก” จะไม่ค่อยเปลี่ยน หรือถ้าเปลี่ยนก็ค่อนข้างน้อย  สิ่งที่เหมือนเดิม อย่างเช่น....ยังชอบกินอะไรหวานๆเหมือนเดิม.

...ยังเป็นกรี๊ดชายอายุมากกว่าที่ดูภูมิฐาน (หรือที่เพื่อนๆเรียกกันว่า “โรคแพ้คนแก่” เห็นแล้วใจละลาย) ....บ้าโลลิและโชตะ(เล็กน้อย)..

..กระหายตัวอักษรและเรื่องราว....ชอบฟังเพลงหลอนๆ....ไม่ชอบกินของมันๆ....และอื่นๆ

สิ่งเหล่านี้ยังเป็นพื้นฐานรสนิยมส่วนตัวอยู่เหมือนเดิม......แต่ที่เปลี่ยนไปคือ “รายละเอียดปลีกย่อย” เท่านั้น

การเปลี่ยนแปลงแม้บางครั้งจะดูน่ากลัว....แต่หลายๆครั้งถ้าเราเลือกจะมองมัน.....เราก็จะสามารถเรียนรู้และรู้จักตัวเองมากขึ้น

อย่าลืมคุยกับตัวเองบ้างนะ ^-^

nell'illusione ho creduto alla mia forza inesorabile
e inevitabilmente sono diventata debole
ora sento gli eventi si transformano e so giร 
di emozioni che aprono ricordi lontani

nell'anima ritrovo la speranza che nel corpo stanco ormai
ha smesso di vibrare come un fuoco spento dal mio pianto
tra le mani un filo d'acqua porterรฒ con me e
nel deserto un filo d'erba sopravviverร 

i do, i do emergere dal fondo per lottare e poi
salire in alto piรน che mai
i do, i do guardare nel futuro e sorridere
senza temere nulla piรน

in un instante nuove aspirazioni anche se davanti a me
si apre uno scenario di conquiste e smarrimenti,
nel silenzio, riflessi de epoche lasciate via
respirando ne avverto il moto circolare e poi...

il tempo si รจ fermato per tracciare nuovi confini, ed io
mi spingerรฒ lontano raccogliendo le mie forze nel vento
tra le mani riflessi di epoche lasciate via
camminando ritrovo le tracce indelebili

i do, i do gridare contro gli occhi spenti e gelidi
per essere sempre di piรน
i do, i do oltrepassare mondi inespugnabili
senza temere nulla piรน...
i do, i do emeregere dal fondo per lottare e poi
salire in alto piรน che mai
i do, i do guardare nel futuro e sorridere
con una nuova identitร 
fino a quando il sole sorgerร ............

more than bored : Sad,

more than sad : Unhappy,

more than unhappy : Ill,

more than ill : Abandoned,

more than abandoned : Alone in the world,

more than alone in the world : In exile,

more than in exile : Dead,

more than dead : Forgotten.

                 Forgotten

       Marie Laurencin 

คนที่ลืม.....มักไม่เจ็บปวดเท่าคนที่ถูกลืม

:

:

:

 เพราะตัวฉันเอง......

บางที่....

ฉันควรจะถูกลืม....

 ........................................ 

 ถ้าไม่รู้จัก,ถ้าไม่ผูกพัน, ถ้าไม่รู้สึก

มันก็จะไม่ต้องรู้สึกแบบนี้

ไม่ต้องเจ็บ....เจ็บทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าสักวันต้องเป็นแบบนี้

ยังหลอกตัวเองอยู่เสมอ....ปิดตาให้กับความจริงเสมอ

แล้วก็ต้องมานั่งเสียใจอยู่อย่างนี้

.....เมื่อไรจะเข้าใจและเรียนรู้สักที....

อย่าเข้าใกล้จนเกินไป

อย่าเปิดใจ...จำกัดความรู้สึกไว้

กางเขตแดนแห่งความสัมพันธ์ไว้

อย่าปล่อยให้ตัวเองรู้สึกและรับรู้อะไรมากไปกว่านี้

อย่าสร้างความหวัง

อย่าหลอกตัวเองอีกเลย

ได้โปรด

....................

โลกนี้ มีแต่ตัวเราคนเดียวเท่านั้น

The only one who left behind.

เธอ....

        ตอนนี้กำลังติดนิยายรักหวานซึ้งอย่างงอมแงม.....ไปตรวจกับหมอมาแล้ว หมอบอกว่า อาการรุนแรงมาก ถ้าไม่รีบรักษา เลือดคงจะเปลี่ยนจากสีม่วงไปเป็นสีชมพูเป็นแน่.....

        การผ่าเหล่างั้นเหรอ?.......เผ่าพันธ์ Y อย่างฉันกำลังจะกลายเป็นเผ่าพันธ์มนุษย์เลือดสีชมพูเหรอเนี่ย?

        แต่อาจเป็นแค่การเปลี่ยนแปลง.......ฉันกลายพันธ์จากมนุษย์เลือดสีชมพูมาเป็นสีชมพูอมม่วงแล้วก็เป็นสีม่วงในที่สุด......และตอนนี้สีม่วงกำลังกลายเป็นสีม่วงอมชมพูและคิดว่าอีกไม่นานจะเป็นสีชมพูในที่สุด...อีกเช่นกัน

        การเปลี่ยนแปลงรสนิยมและรายได้ มีผลกระทบต่อ Demand Curve and Supply Curve, Demand curve of Romantic Novel will be shifted rightward. On the other hand, Supply curve of Yaoi Manga/Novel will be shifted leftward. Law of Demand/Supply.

       กำลังคิดว่า.....ไปเรียนพิเศษวิชา Microecomomic ดีมั้ยน้า....ก็....อาจารย์น่ะสอนรู้เรื่องเกินไปน่ะสิ (แค่ชื่ออาจารย์ที่สอนก็ไม่รู้เรื่องแล้ว) แต่....ขี้เกียจอะ เปลืองอีกต่างหาก, โธ่เอ๊ยย ก็ต้องตื่นแต่เช้าไปเรียนแล้วกลับมาซักผ้า, ทำการบ้าน(แค่ Math วิชาเดียวก็อวกแล้ว), เม้าธ์กับเพื่อน แล้วก็เล่นเนต.....เวลาวันเดียวน่ะพักผ่อนไม่พอหรอกนะ งิงุงิงุงิงุงิงุงิ รู้สึกหงุดหงิดชะมัด (จิ๊ๆๆๆๆ)

       บางทีการบริโภค(ภาษาแบบแผน)ของหวานอาจทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาได้ก็ได้ (ทฤษฎีนี้คงใช้ไปจนตาย ว่ะฮ่ะๆๆๆ) แต่ไม่เอา chocolate นะ ....ก็มันน่ะ ไม่เห็นจะอร่อยอย่างที่ใครๆว่าเลยนี่นา (แต่ลูกอมที่พี่ของ N จังซื้อมาจากญี่ปุ่น ที่เป็นรส coco น่ะ อร่อยดีนะ--- -ข้อยกเว้น)

       แต่  B คุง ก็บอกว่า เค้กรส strawberry ของ bakerland ที่ขายใน 7-eleven น่ะอร่อยดี (ไว้เงินออกแล้วค่อยไปซื้อกินดีกว่านิ เลงไว้นานแหละ) (การพูดแบบปากต่อปากทำให้สินค้าขายได้มากขึ้น แน่นอน Demand shifted to the right ว่าแต่ shift - move มันต่างกันตรงไหนฟร่ะ) บางที่การโฆษณาแบบปากต่อไปอาจทำให้สินค้าขายได้ดี มากกว่า การโฆษณาแบบอื่นนะ (แต่นั่นน่ะ มันขึ้นอยู่กับคุณภาพสินค้านั่นๆด้วยนี่นา --__--)

        อ๊ะ กำลังพูดถึงเรื่องนิยายรักโรแมนติคอยู่ไม่ใช่เหรอ?

        นั่นสินะ......ต้องรีบเปลี่ยนเรื่องแหละ .....(ดูเหมือนจะบ่นเพลินไปหน่อยนะ)

       ตอนนี้ ทุกลมหายใจเข้าออกเป็น สำนักพิมพ์ ณ บ้านวรรณกรรมไปซะแล้ว (แต่ดูเหมือนคุณภาพการพิมพ์จะลดลงยังไงชอบกล ครับคล้ายครับครา(เขียนงี้ป่ะ)ว่า เจอคำที่พิมพ์ผิดอยู่เหมือนกัน แล้วหมึกก็เปื้อนหน้ากระดาษนิดหน่อยนะ---หรือมันเป็นเฉพาะเล่มของฉันหว่า???) เพระนิยายเรื่อง ออกญา ทีเดียวที่กระชากฉันออกมาจากโลกสีม่วง (แม้ว่าพักหลังๆมันจะจืดจางไปเยอะแล้วก็ตาม) ประโยคเดียวพิฆาตใจชัดๆ .....หลังจากนั้นก็ไม่อาจต้านทาน ถ้อยแถลงอันอ่อนหวานอันใด ได้อีก ....คงจะละลายกลายเป็นขี้ผึ้งสีม่วง(จาง)อมชมพูอีกไม่นานนี้แน่ๆ....

        บริโภคของหวาน ทั้งหนังสือ, ของกิน, ความคิด หวานๆเข้าไปมากๆจะเป็นอะไรรึเปล่านะ.........แต่เอาเถอะ......

                             ค่อยออกกำลังกายเอา.......